11 november 2024
Het eind van een groepsproces
Gisteren was de laatste dag van mijn Master NLP+ reis. Of ik het eind van de training wilde markeren met een
ritueel, was het spontane verzoek dat onze trainer mij diezelfde ochtend deed. Natuurlijk, graag! Een
ritueel geeft vorm aan een bijzonder moment, zodanig dat dit een diepere betekenis krijgt. Ik wist al
snel hoe ik dit aan wilde pakken voor deze groep. Ik wilde benoemen
wat deze groep kenmerkt, wat we geleerd hebben en waar we op mogen vertrouwen voor de
toekomst. En ik wilde dit samen vormgegeven, vanuit een groepsproces.
De groepsleden en sfeer kennende, koos ik voor een muzikale improvisatie, waar iedere deelnemer zijn of haar rol kon kiezen, precies op de manier die bij hem of haar past. Ik vertelde de groep
duidelijk wat het plan was. In gesprek met elkaar verzamelden we allereerst woorden en symbolen
die we in onze improvisatie terug wilden horen. Ik schreef ze op de whiteboards die verspreid door de
ruimte stonden. Ik deelde een tip over hoe ik het volume aangeef en dat oefenden we even. En
daarna startten we. Alles is muziek en vanuit de stilte was daar eerst het ritme. Het werd met vingers
en voeten en een djembé gemaakt. Een bekwaam gitarist zorgde voor goed gerichte nootjes en
akkoorden en samen bouwden we een prachtig klinkend thema op. Dan weer luid, dan weer verstild
en hier en daar gelach. We waren voortdurend in contact met elkaar en alle
thema’s en woorden die we hadden verzameld kregen hun eigen plek in ritme en melodie.
Dan, naar het einde toe, liet ik als dirigent met heel mijn lichaamstaal zien, dat we nu zacht
verder zouden gaan. De groep hield een stabiel ritme en akkoord aan en ik zorgde
ervoor dat alle aanwezigen de kalme, rijke melodie en helende zinnen die ik daar zong, konden horen. Zinnen
die ik die middag van tevoren had overdacht en opgeschreven. Twee zinnen, die het groepsproces afsloten en tegelijkertijd duidelijk maakten dat al het waardevolle dat wij samen hier en nu hebben beleefd, er altijd zal zijn en nooit verloren gaat.
Deze zinnen herhaalde ik een paar keer en we voelden allemaal dat het waar was. Langzaam lieten we het volume weer toenemen en de groep eindigde het stuk in gejuich.
Dit is hoe ik werk. Aansluiten, luisteren, en een ritueel maken dat passend en uniek is, en geheel eigen aan de mensen voor en met wie ik het vormgeef.